Prezbiopia (starczowzroczność) - stan zmniejszonej zdolności oka do akomodacji, przejawiający się brakiem ostrego widzenia z bliskiej odległości. Najczęściej pojawia się po 40. roku życia.

Akomodacja – to zdolność soczewki ocznej do zmiany jej mocy. W wyniku akomodacji przedmioty, które znajdują się w różnej odległości od oka, mogą zostać wyraźnie zobrazowane na siatkówce.

Punkt daleki – punkt na osi widzenia, którego ostry obraz powstaje na siatkówce, gdy moc układu optycznego oka jest najmniejsza (dla oka nieakomodującego).

Punkt bliski – punkt na osi widzenia, którego ostry obraz powstaje na siatkówce, gdy moc układu optycznego oka jest największa.

Amplituda (szerokość) akomodacji – różnica między minimalną a maksymalną mocą układu optycznego oka (zakres ostrego widzenia w zależności od wieku).

W wyniku zmian fizjologicznych zachodzących w oku, wraz z upływem czasu, amplituda akomodacji maleje. Bezpośrednią przyczyną tego zjawiska jest starzenie się soczewki oka, która traci elastyczność.

Najlepszym i najwygodniejszym sposobem korekcji prezbiopii są okularowe soczewki progresywne, które umożliwiają użytkownikom ostre widzenie na każdą odległość, dzięki płynnej zmianie mocy soczewek między górną a dolną jej częścią.

Na polskim rynku to raczej młody produkt – pojawił się w latach 90-tych. Popularny w Europie Zachodniej czy Ameryce Płn., w Polsce stanowi wciąż margines.

Obecnie w ciągu roku zaledwie ok. 200-250 tys. prezbiopów koryguje wzrok przy pomocy soczewek progresywnych, co stanowi zaledwie ok. 3% z 10 mln potencjalnych użytkowników, biorąc pod uwagę średni czas wymiany okularów co 3 lata.

Głównymi czynnikami wpływającymi na ograniczone zastosowanie soczewek progresywnych są:

• brak wiedzy użytkownika okularów na temat możliwości korygowania prezbiopii za pomocą soczewek progresywnych
• obawa przed brakiem adaptacji
• brak dostępu do informacji na temat metod korygowania prezbiopii

Przeczytaj więcej o soczewkach progresywnych.